TouristikiEkpaideysi.gr

Μέσα στη σύγχυση και στον πανικό από τα μέτρα, την 6η δόση, τις υπογραφές, τα κουρέματα, τις γιορτές (που έρχονται, αλλά δεν θα τις γιορτάσουμε), τις ψηφοφορίες εμπιστοσύνης, τις κραυγές για την εθνική αξιοπρέπεια, τις καταγγελίες για αριστερούς ή δεξιούς χουντικούς, την πιθανή χρεωκοπία (και επιστροφή στη δραχμή) και τις ερχόμενες εκλογές, πιστεύω ότι θα πρέπει να δούμε και λίγο πιο πέρα από τη μύτη μας.

Να δούμε τι θα πρέπει να κάνουμε ώστε να υπάρχει μέλλον για τον τόπο μας. Και το μέλλον δεν φτιάχνεται με κραυγές, δηλώσεις, εκλογικά προγράμματα ή συνθήματα, που ακούγονται ευχάριστα στ’ αυτιά μας. Το μέλλον φτιάχνεται από μια κοινωνία που ξέρει τι θέλει και τι πρέπει να κάνει για να το πετύχει.

Οι βασικές πηγές εισοδήματος της Ελλάδας είναι τρεις: η ναυτιλία, ο τουρισμός και η αγροτική παραγωγή. Φυσικά, όταν μιλάμε για τουρισμό εννοούμε τον εισαγόμενο – ο εσωτερικός τουρισμός δεν δημιουργεί εισόδημα, απλώς μεταφέρει εισόδημα από έναν Έλληνα σ’ έναν άλλον. Άρα σε αυτούς τους τρεις τομείς μπορεί η Ελλάδα να στηριχτεί για την ανάπτυξή της. Στα παρακάτω θα αναφερθούμε μόνο στον τουρισμό.

Αφού, λοιπόν, ξέρουμε ότι ο τουρισμός είναι μια από τις τρεις βασικές πηγές του εισοδήματός μας, θα πρέπει να του δώσουμε την κοινωνική θέση που του αξίζει. Δηλαδή, η ελληνική κοινωνία θα πρέπει να λειτουργεί ως υποστηρικτής όλων εκείνων των στοιχείων που βοηθούν στην ανάπτυξη του τουρισμού: στο περιβάλλον και στα στελέχη του τουρισμού.

Δεν είναι δυνατόν να καταστρέφουμε και να μολύνουμε το περιβάλλον, δηλαδή αυτό που θα μας δώσει το ψωμί μας. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με την οικολογική συνείδηση, αλλά με το ίδιο το συμφέρον μας – κι αυτό δεν είναι αντιληπτό σήμερα από τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού και, φυσικά, δεν διδάσκεται στους μαθητές. Επομένως θα πρέπει αυτό το ζήτημα να προωθηθεί από όλους τους πολιτικούς, κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς φορείς για να αλλάξει τη στάση των Ελλήνων απέναντι στον τουρισμό που τους τρέφει – δεν κόβεις το χέρι που σε ταΐζει.

Το δεύτερο μεγάλο θέμα αφορά τα στελέχη του τουρισμού, τα οποία είναι σχεδόν στο κοινωνικό περιθώριο. Φωνάζουμε στην ταβέρνα τον σερβιτόρο: «Ε, παιδί, έλα δω!». Βλέπουμε στην προκυμαία να τραβάνε από το μανίκι τον τουρίστα: «Rooms to let!». Βλέπουμε έξω από τους αρχαιολογικούς χώρους γριές με τσεμπέρια να πουλάνε κινέζικα κεντήματα για «ελληνικά χειροποίητα». Βλέπουμε νεαρούς που επιδεικνύουν το στήθος τους για να κάνουν καμάκι σε μπαρ που πουλάνε «μπόμπες».

Και πάνω στην αρπαχτή και τις επιδοτήσεις δεκάδες χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες δουλεύουν στον χώρο του τουρισμού, χωρίς να ξέρουν ούτε καν ελληνικά (για άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες να μη συζητάμε). Και μετά μιλάμε για αύξηση της ανεργίας των Ελλήνων…

Η κοινωνική υποτίμηση του τουρισμού φαίνεται καθαρά από τις εισαγωγές στα ΤΕΙ τουριστικών επαγγελμάτων, όπου βλέπουμε να μπαίνουν μαθητές με μέσο όρο 3 ή 4 (με άριστα το 20)! Κι αν δεν είχε καταργηθεί (όπως κακώς καταργήθηκε) η βάση του 10, τα περισσότερα από αυτά τα τμήματα θα έκλειναν. Τι στελέχη μπορούν να βγάλουν αυτά τα ΤΕΙ;

Σήμερα υπάρχουν ελάχιστες ανώτερες σχολές και λύκεια που παρέχουν κάποια τουριστική εκπαίδευση. Οι απόφοιτοί τους δεν καλύπτουν ούτε μία στις χίλιες θέσεις που υπάρχουν στον τουρισμό. Τα περισσότερα καλά στελέχη που υπάρχουν έχουν σπουδάσει στο εξωτερικό – εκπληκτικό για μια χώρα που ζει από τον τουρισμό.

Επομένως απαιτείται μια ριζική αναβάθμιση των τουριστικών σπουδών για τα υψηλόβαθμα στελέχη του τουρισμού, καθώς και μια εξάπλωση των βασικών τουριστικών σπουδών σε ειδικά τουριστικά λύκεια εξαπλωμένα σε όλες τις τουριστικές περιοχές. [Όπως ανάλογα αγροτικά λύκεια θα πρέπει να εξαπλωθούν σε όλες τις αγροτικές περιοχές].

Σε τι μας χρειάζονται όλα αυτά τα γενικά λύκεια που βγάζουν απόφοιτους που (μετά και από φροντιστήρια) δεν καταφέρνουν να πιάσουν τη βάση στις πανελλήνιες; Για να πάρουν ένα άχρηστο «χαρτί» από ΑΕΙ και να λέμε πως έχουμε μεγάλη ανεργία σε πτυχιούχους;

Οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση των παραπάνω είναι δύο: Η σωστή νομοθεσία που θα προστατεύει τους εργαζόμενους στον τουρισμό από εκείνους τους επιχειρηματίες του τουρισμού που λειτουργούν με την αρπαχτή και θα βάζει κανόνες στα τουριστικά επαγγέλματα. Και η δημιουργία του κατάλληλου κλίματος από την πολιτεία που θα επιτρέψει στην κοινωνία να αναπτύξει καινούριες αντιλήψεις.

Ξέρουμε πως μέχρι σήμερα η κυρίως επιθυμητή «εργασία» είναι να κάθεσαι σε ένα γραφείο του δημοσίου. Αυτού του είδους η «εργασία» έχει πια τελειώσει – και πολλοί από αυτούς που ακόμη την έχουν θα τη χάσουν. Το σωστό, λοιπόν, είναι να οδηγήσουμε τους νέους μας σε παραγωγικές εργασίες που έχουν μέλλον.

Στον χώρο του τουρισμού μπαίνουν τα επόμενα χρόνια μεγάλες δυνάμεις, όπως η Κίνα, η μεσαία τάξη της οποίας θα αρχίσει να ταξιδεύει σε άλλες περιοχές του κόσμου. Ευρωπαϊκές έρευνες δείχνουν πως η Ελλάδα το 2020 υπολογίζεται πως (κάτω από ομαλές συνθήκες) θα έχει 20 εκατομμύρια τουρίστες. Αυτό σημαίνει τουλάχιστον 130.000 νέες θέσεις εργασίας.

Για όλα αυτά το πρώτο που απαιτείται είναι η αλλαγή της στάσης μας απέναντι στον τουρισμό. Δυστυχώς, η φοβερή εκείνη (και χυδαία) δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου τη δεκαετία του ’80 πως τάχα «δεν θέλουμε να γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης» (υποβαθμίζοντας κοινωνικά τα στελέχη του τουρισμού) πρέπει να αντικατασταθεί από τη φράση «είμαστε (ξανά) ο πιο φιλόξενος λαός της Ευρώπης και χαιρόμαστε να βλέπουμε τους φιλοξενούμενούς μας να μας αγαπούν και να μας θαυμάζουν γι’ αυτό που είμαστε σήμερα εμείς (όχι μόνο για τους αρχαίους προγόνους μας)».

18 Νοεμβρίου 2011